💕ମନେପଡେ: ପ୍ରଥମ ଅନୁଭୂତି ସାରା ରାତି ଟ୍ରେନ ଯାତ୍ରା, ଚାହା ପିଇବା ଆଉ ମୋଗଲାଇ ପରଟା💕

ମୋ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ବାହାଘର ମୋର ଜଲ୍ଦି ହୋଇଗଲା l କଲେଜରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପଢ଼ିଥିଲି।ମନରେ ଭାରି ଅଭିମାନ ଥିଲା ବାପା କାହିଁକି ବାହା କରିଦେଲେ ମୋର କଲେଜ ସରିବା ପୂର୍ବରୁ l ପଢାରେତ ମୁଁ ନିପୁଣ ଥିଲି l ଆଉ ତିନି ବର୍ଷ ପଢି ଅନ୍ତତଃ B.Scଟା ସାରି ଦେଇ ଥାଆନ୍ତି? ତେବେ ମନକୁ ବୁଝେଇଲି ବାପା ବି କଣ କରିବେ, ବୋଉ ତ ନଥିଲା ମୋର ଦେଖା ଶୁଣା ଅବା ତାଗିଦା କରିବାକୁ l ଆମର ପରିବାରଟିରେ ଟିକିଏ ପୁରୁଣା ଖିଆଲ ଚଳଣି ବାପାଙ୍କର ଥିଲା l ସେ ଭାବିଲେ ଆଜିକାଲି କଲେଜରେ ପଢିବା ଝିଅ ପିଲାମାନେ କିଏ କୁଆଡେ ପ୍ରେମରେ ପଡି ଭୋଇ, କରଣ ଟୋକାଙ୍କ ସଂଗେ ପଳାଉଛନ୍ତି। ମୋ ଭାଗ୍ୟଙ୍କୁ ଆମ ସାଇର ଝିଅଟିଏ ଗୋଟେ ବାରିକ ଟୋକା ସଂଗେ ଯାଇ ସାତ ଦିନ କୁଆଡେ ରହି ଆସିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଘରେ ସମସ୍ତେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଲେ l ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବ ଦୁଆର ମୁହଁ ବନ୍ଦ କରି ଦେଲେ l ବାପା ମତେ ବୁଝେଇ କହିଲେ ତୁ ଯାହା ପଢିବାକୁ ଭାବିଛୁ ବାହାଘର ପରେ କରିବୁ l ତୁ କଣ ପଢି ଚାକିରୀ କରିବୁ?

ମନେ ମନେ ଭାବିଲି ବାହାଘର ପରେ ଆଉ କଣ ପଢ଼ିବି l ନିତିଦିନ ରୋଷେଇ କରିବି, ସଜବାଜ ହୋଇ ରହିବି l ପାଠୁଆ ଜ୍ଵାଇଁ ତ ବାଛି ବାଛି କରିଛ l ଖାଇବା, ପିଇବା ଆଉ ସୌକିନ କରିବାରେ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବନି l ତାପରେ ପିଲାଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିବି। ଆରେଞ୍ଜ ବାହାଘର ମୋର ହୋଇଥିଲା l କିନ୍ତୁ ମୋ ନାନୀ ହେଲା ମୋ ନିଜ ବଡ଼ ଯା। ଭିଣୋଇ ହେଲେ ଦେଢ଼ଶୂର। ଶାଶୁ ତ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ l ଭାଉଜ କହିଲେ ଚନ୍ଦୁ, ଜମା ଭାବନି। ସୁଧାଂଶୁ ବିଦେଶ ଫେରନ୍ତା ଗୋଲଡ୍ ମେଡ଼ାଲିଷ୍ଟ। ସବୁ ଠିକ ହୋଇଯିବ। କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲି, ପଢିତ ପାରିଲିନି ସବୁବେଳେ ଫାଷ୍ଟ ଆସୁଥିଲେବି ମୁଁ l ଗୋଡ଼ କୁ ବାଡେଇ କହିଲି ଦେଖାଯିବ କଣ ହେବ l ଆଗକୁ ମୁଁ ଆଉ ଘରକୁ ଆସିବିନି ଫେରିକରି ଜଲ୍ଦି, ବାହାଘର ପରେ l ତୁମେ ସବୁ ଜାଣିବ? ପନ୍ଦର ଦିନ ଭିତରେ ମୋ ବାହାଘର ଜୁନ୍ ଚାରି ତାରିଖ ରେ ହୋଇଗଲା l

ମନେ ଅଛି ବାପା ଆମ ବିଦାଇ ବେଳେ ସୁଧାଂଶୁଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ଚନ୍ଦୁ ପଢିବାକୁ ଭଲ ପାଏ l ତାକୁ ବି.ଏ ଟା ପଢ଼େଇଦେବ l ଭଲ ପଢେ ସିଏ l ମୁଣ୍ଡଟି ଟୁଙ୍ଗାରି ସୁଧାଂଶୁ କହିଲେ ସେ ପଢିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ମୋର ମନା କରିବାର ନାହିଁ l ମୋ କାନରେ ଭାଉଜ ଏଇ କଥାଟି ପକେଇ ଦେଲେ l କଳା ବାଦଲରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଇଁ ଆସିଲା ପରି ମୁଁ ହସିଦେଲି। ବାହାଘରର ସାତ ଦିନ ପରେ ମୁଁ ସୁଧାଂଶୁଙ୍କ ସଂଗେ ଝରିଆ ଆସିଲି ତାଙ୍କ ଚାକିରୀ ଜାଗାକୁ l ଆମେ ଆସିବାର ମାସେ ପରେ ସୁଧାଂଶୁଙ୍କର ଅଫିସିଆଲ କାମ ନେଇ ଦିଲ୍ଲୀ ଯିବାର ହେଲା।

ମତେ ଘରକୁ ପଠେଇବା ପାଇଁ ସୁଧାଂଶୁ ଭାବିଲେ ଏକୁଟିଆ ଅଜଣା ଜାଗାରେ ରହିବl ଅପେକ୍ଷା l ମୋର ଏକ ଜିଦି ନାଇଁ ମୋ ସାଙ୍ଗ ମାନେ କଲେଜ ରେ ଥିବେ। ମୁଁ ଯିବିନି। ମତେ ଚିଡେଇବେ। ଶେଷରେ ମୁଁ ଜିତିଲି ଓ ଦିଲ୍ଲୀରୁ କାମ ସରିଲା ପରେ ଆମେ ଆଗ୍ରା ଯିବା ପାଇଁ ଠିକ କଲୁ। ଆଗ୍ରା ଯିବା କଥା ଶୁଣିଲା ପରେ ମୋ ଗୋଡ଼ ଆଉ ତଳେ ପଡୁ ନଥାଏ। ପଢିଥିଲି ଆଗ୍ରା ବିଷୟରେ ଇତିହାସ ବହିରେ। ସାହାଜାହାନ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ତାଜମହଲ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଶଙ୍ଖ ମଲମଲ ପଥରରେ। ପୃଥିବୀର ସାତଟି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭିତରୁ ସିଏ ଗୋଟିଏ। ଏଇଟା ମୋର ପ୍ରଥମ ଥର ଟ୍ରେନ୍ ରେ ସାରା ରାତି କଟେଇବାର ଅନୁଭବ ହେବ ବୋଲି ମୁଁ ଖୁସିରେ ଉତ୍ଫୁଲିତ ଥିଲି।ଆଗରୁ ପୁରୀ, କଟକ ଆଉ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଛଡା ମୁଁ ଆଗକୁ କେବେ ଟ୍ରେନ ବା ବତ୍ସ୍ ରେ ଯାଇ ନଥିଲି।

ଆମର ସ୍ଲୀପର ବଗିରେ ସିଟ ବୁକ ହୋଇଥିଲା। ଟ୍ରେନ ଯେମିତି ଆସିଲା ଷ୍ଟେସନ୍କୁ, ମୁଁ ଜଲ୍ଦି ଜଲ୍ଦି ଚଢ଼ିଗଲି। ଭାବିଲି କାଳେ କିଏ ବସିଯିବ ଆମ ଜାଗାରେ । ଭୁଲିଗଲି ଆମ ଜାଗାଟି ସୁରକ୍ଷିତ (reserved) ବୋଲି। ରାତି ନଟା ବାଜିଥିଲା l ଦିନସାରା ଏକ୍ସସାଇଟେଡ଼୍ ଥିବାଯୋଗୁ ମତେ ନିଦ ଲାଗୁଥିଲା। ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଟ୍ରେନ୍ନ୍ରର ଛୋଟିଆ ସିଡ଼ିରେ ଚଢି ଉପର ସ୍ଲିପରରେ ବସି ଗଲି। ଆମ ପଥୁରିଆ ସାହିରେ ମୋର ଚାଉଳିଆ ଗଛରେ ଚଢିବା ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ମୋର ଓଜନ ଜମା ନବେ ପାଉଣ୍ଡ। ଚଢିବାରେ ଏବ ପରି ଅସୁବିଧା ନଥିଲା। ସେଦିନ ରାତିରେ ନିଦ ବେଶୀ ହେଲାନି। ଆଖି ଖୋଲା ବେଳେ ତାଜମହଲର ଛବିଟା ଆଖି ଆଗରେ ଘୁରି ବୁଲୁ ଥାଏ। ଭାବୁଥାଏ ସାହାଜାହାନ ମୁମତାଜଙ୍କୁ କେତେ ଭଲପାଉଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଥର ମତେ ବି ଲାଗିଲା ମୁଁ ବି ବାହା ହେଲା ପରେ ସୁଧାଂଶୁଙ୍କର କେତେ ପାଖକୁ ଆସି ଯାଇଛି। ମାସେ ତଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବି ନଥିଲି। ଏବେ ପାଖରେ ବସି ଡପ ଡପ କିନା ପୁରୀ ଝିଅ ମାନଙ୍କ ଭଳି ସବୁ କଥା କହିବାକୁ ଜମା ଅସୁବିଧା ହେଉନି। ବୋଧେ ପ୍ରଥମ କରି ଜଣେ ପୁରୁଷ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗେ ଏତେ ପାଖରେ ବସିବାର ସୁଯୋଗଟେ ମିଳି ଥିବାରୁ ମନେ ମନେ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଭାବୁଥିଲି। ପାହାନ୍ତିଆ ବେଳକୁ ତଳକୁ ଓଲ୍ହାଇ ନୂଆ ବିବାହିତ ଦମ୍ପତି ବୋଲି ଆସି ସୁଧାଂଶୁଙ୍କ ଦେହ ପାଖେ ବସିଗଲି। ଟ୍ରେନ୍ ଟା ଧୀର ହୋଇ ଯାଉଥିଲା। ବୋଧେ କୋଉ ଷ୍ଟେସନ ଆସିଗଲା।

ସୁଧାଂଶୁ ମତେ ପଚାରିଲେ ନିଦ ହେଲା? ନାଇଁ, ତୁମେ ତ ପାଖରେ ନଥିଲ? ଜିଭ ଟା କାମୁଡି ଦେଇ କହିଲି ନାଇଁ,ନାଇଁ, ଜଲଦିରେ ପାଟିରୁ ବାହାରି ପଡିଲା। ଆମେ ପୁରୀ ଝିଅ ମାନେ ଭାରି ଗପୁଡି ଆଉ ମୁହଁଖୋରୀ। ସତେ ନା କଣ, ସିଏ ହସି ପଚାରିଲେ? ଆସିଲନି ମୋ ସିଟ୍ କୁ। ହସି ଦେଇ କହିଲି ଆରେ ଟ୍ରେନରେ କେତେ ଲୋକ। କଣ କହିବେ? । ସୁଧାଂଶୁ ଅଳ୍ପ ହସି କହିଲେ ଭଲ। ମୁଁ ପଚାରିଲି କାରଣ କଣ ? ଅଳସ ଭାଙ୍ଗି କହିଲେ, ଏମିତି। “ମୁଁ ଅଳ୍ପ କଥା କହେତ, ତୁମେ ପୁରା କରିଦେବ କଥାଗୁଡାକ “। ଦୁଷ୍ଟ ପିଲା ପରି ମୁଁ ଖିଲ ଖିଲ କରି ହସିଦେଲି। ପିଲାଦିନୁ ମୋର ଦାନ୍ତ ଭାରି ସିଧା ଓ ସଫା କଲର ଥିଲା। ସେଥିପାଇଁ ମତେ ବହୁତ କମ୍ପ୍ଲିମେଣ୍ଟ ମିଳିଛି। କହିଲେ ତୁମେ ହସିଲେ ଭଲ ଦେଖାଯାଉଛ। ମୁଣ୍ଡ ପୋତି କହିଲି ହଁ, ସମସ୍ତେ ମୋ ହସକୁ ଶହେ ଟଙ୍କାର ହସ ବୋଲି କହନ୍ତି ଆମ ସାହିରେ। ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଗର୍ବ ଏବେବି ହୁଏ। ହସଟି ମୋର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଅଳଂକାର।

ଗାଡ଼ିଟା ଧୀରେ ଧୀରେ ରହିଗଲା ଠିକ ମୋ ଦେହର ଉତ୍ତେଜନା ପରି। ଆମର ଇଛା ଥିଲେବି ଆଉ ଟିକିଏ ଏକାଠି ଦେହକୁ ଦେହରେ ଲଗାଇ ବସିବା ପାଇଁ ସୁଧାଂଶୁ ଉଠି ପଡିଲେ ବାହାରକୁ ଯାଇ ଦେଖିବେ ବୋଲି। ଆଉ ମୁଁ ଶୁଣିଲି କିଏ ଡାକୁଛି ଗରମ ଚାଏ , ଗରମ ଚାଏ । ମୁଁ ଏଇ ଅଳ୍ପ ଦିନରେ ଜାଣି ଯାଇଛି ସୁଧାଂଶୁ ସକାଳେ ଚା କପେ ପିଅନ୍ତି। ଗୋଡ଼ରେ ଚପଲଟା ଗଳେଇ ମତେ ପଚାରିଲେ ତୁମେ ଚା ପିଇବ? ମୁଁ କହିଲି ନାଇଁ, କେବେ ପିଇନି ଚା ଆମରଘରେ। ଝରକା ରେ ମୁଣ୍ଡ ଝାଙ୍କି ଦେଖୁଥିଲି ତାଙ୍କ ଯିବା ରାସ୍ତା। ହଠାତ୍ ହକର ଟିଏ ଗରମ, ଗରମ ମୋଗଲାଇ ପରଟା ବୋଲି ଡାକି ଆସି ପହଁଚି ଗଲା। ପରଟା ବାସ୍ନାରେ ମୋ ନାକ, ମୁଣ୍ଡ ସବୁ ଖୁସିରେ ଥରିଲା ଭଳି ଲାଗିଲା। ଆମ ଘରେ ଆମେ ଭାତ ଆଉ ରୁଟି ଖାଉ। ପ୍ରଥମ କରି ଗୋଲ ଗୋଲ ଧଳା ଗରମ ପରଟା ଦେଖି ପାଟିରେ ବୋଧେ ଲାଳ ଜମା ହେଉଥିଲା।

ବାହାରୁ ସୁଧାଂଶୁ ବୋଧେ ମୋ ମୁହଁ ଦେଖି ଜାଣି ପାରିଲେ ମୋର ପରଟା ଖାଇବା ଇଛାକୁ। ପଚାରିଲେ କିଣିବ? ଧଡ଼ କିନା ମୁଁ କହିଲି, ହଁ ଦୁଇଟା କିଣିବି। ହସି କହିଲେ ଦୁଇଟା? ଦୁଇଟା ଯାକ ଖାଇବ? ନା, ନା, ଗୋଟେ ତୁମ ପାଇଁ । ଏଡ଼େ ଜଲ୍ଦି, ଏତେ କମ ଦିନରେ ମୁଁ ଯେମିତି ସବୁ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ମୋ ସାଙ୍ଗେ ଭାଗିଦାର କରି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁ ଥିଲି। ବୋଧେ ବାହା ହେବା ପରେ ପ୍ରେମ ଆଉ ସ୍ନେହଟା ଏମିତି ବଢିଯାଏ। କ୍ରିସପି ପରଟା ଭିତରେ କିମା ମାଂସ, ଛୋଟ, ଛୋଟ ପିଆଜ ଥିଲା। ମୁଁ କେବେ ଏମିତି ପରଟା ଖାଇ ନଥିଲି ଆମ ଘରେ। ପରଟା ପଇସା ଦେବା ବେଳେ ସୁଧାଂଶୁ ମାଟିର ଚା କପଟି ମତେ ଧରିବାକୁ କହିଲେ। ମୁଁ ଭାବିଲି ଆମେତ ଏକରୁ ଦୁଇ ହେଲୁ ସବୁଥିରେ । ମୁଁ ବି ଚା ପିଇବି। ଧୀରେସେ ମୁଁ ଚା କପ ରେ ଓଠ ଲଗାଇ ଚା ପିଇଲି। ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଥିଲା ଚାଟା । ତାପରେ ପରଟା କୁ ଛୋଟ , ଛୋଟ ଚିରି ତାକୁ ଚା ରେ ବୁଡାଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଖାଇଲି। ଏବେବି ସେ ସ୍ୱାଦ ମୋ ପାଟିରେ ଲାଖି ରହିଛି। ଏଇଟା ମୋର ପ୍ରଥମ ଚା ଆଉ ମୋଗଲେଇ ପରଟା ଖାଇବାର ଅନୁଭୂତି।

ବହୁତ ଦିନ ତଳେ ଏ ଘଟଣା ଟି ହୋଇଥିଲା। ଏବେବି ମୋଗଲେଇ ପରଟା ଦେଖିଲେ ମୋର ସେଦିନ କଥା ମନେ ପଡି ଗଲେ ହସ ଲାଗେ। ମୋର ପ୍ରଥମ କପ ଚା ପିଇବା, ପ୍ରଥମ ମୋଗଲେଇ ପରଟା ଖାଇବା ଆଉ ପ୍ରଥମ ଭଲପାଇବା ଗପ ଏଇଠି ଆଜି ଶେଷ କଲି।

ଲେଖିକା : GFPS (ଗାର୍ଲ ଫ୍ରମ ପଥୁରିଆ ସାହି)